Delfts blauw sierbord

Van mijn opa Van den Mujijsenbergh erfde ik dit sierbord:

Opvallend is dat op de achterkant van het bord een duif staat. Dat is de betekenis van mijn Chinese naam, een vredesduif. In Chinese karakters is het een dak met het karakter voor vrouw eronder. Dat betekent vrede in je huis als er een vrouw onder het dak leeft.

Bij het Royal Delft museum vond ik informatie over het bord.
“Sinds 1879 staat op ieder artikel van de Koninklijke Porceleyne Fles, de volgende merktekens:
een apotherkersflesje
de initialen JT, van Joost Thooft (eigenaar bedrijf in 1876)
het woord Delft”.
Jessica van Erkel, product manager bij het Royal Delft museum voegt hieraan toe:
“Het bord is vervaardigd in een zgn. jaarserie. Een serie producten op bestaande vormen waar een decoratie op is ontworpen dat alleen 1 jaar wordt vervaardigd en zodoende gelimiteerd. Op deze producten werd het jaartal volledig geschreven ipv een jaarcode in letters. Op de jaarserie van 1920 werd bovendien een duif geschilderd omdat in dat jaar de Vrede van Versailles werd getekend. Het bord werd geschilderd door P.C.M. Fouw (werkzaam van 1883 t/m 1931)”.

Jammer dat het niet echt iets met mijn naam heeft te maken. Of misschien toch wel, want waarom erfde ik dit bord?

opmerkelijke herinneringen

Belangrijk is dat je met name je positieve herinneringen koestert. Ik vind opmerkelijke herinneringen positief.Ze kleuren je leven in. Daarom ga ik nu hap-snap herinneringen posten die regelmatig oppoppen.

Intuïtie

Intuïtie en ik hebben jarenlang een slechte band gehad. Ik voelde bijvoorbeeld dat mijn grote ex (zoals ik hem altijd noem) van mij hield en toch wees de praktijk iets heel anders uit. Erop terugkijken denk ik dat hij idd van mij hield.

Toen wij huizen gingen kijken, was er een huis dat alles had. Een tuin op het westen, een inpandige garage, vrije achterom, twee onder een kap.En toch voelde het niet goed. Ik zei er nix over want ik kon dat gevoel met geen enkel feit staven. Wij aan het bieden vanuit Frankrijk, meteen naar de makelaar. Frans met het idee dat we dat huis gingen kopen en ik? Ik wist het niet. En had ook nix over mijn twijfels tegen Frans gezegd. Ze waren zo vaag. De makelaar zag onze verwarring en zei: slaap er nog eens een nachtje over. Als hij een beetje had doorgedrukt, we hadden immers al geboden en er was nog maar een klein verschil, dan hadden we het gekocht. Diezelfde avond zijn we gaan praten met de buren. Heel gezellig, de tekeningen erbij. We zouden prima buren worden. Maar toen zei de vrouw des huizes op de vraag naar de tralies her en der: ja ha ha, er is in alle huizen al eens ingebroken. Een keer was het zelfs zo dat de dief in het huis zat en de eigenaren buiten. En toen viel bij mij het muntje: Ik voelde me niet veilig in dat huis. De tuin kwam uit op een voetpad, daarachter een sloot en daarachter een groot gebouw. Kortom geen enkele sociale controle. De verkoper en wij waren elkaar genaderd op 1000 gulden na o.i.d. en wij hebben toen gezegd: nee, we gaan niet verder. En daarna kochten we een huis op papier dat meteen goed voelde :).

Ik zag zomaar de zee!

zie je de verrekijker?

Hoe oud was ik toen? Hij is genomen in Ouddorp op Goeree Overflakkee waar we een paar jaar lang op vakantie naar toe gingen. Op deze foto zit ik in een soort houten kooi, die aan een touw omhoog werd gehesen langs een paal, want daar boven in kon je over de duinen heen kijken en de zee zien. Ik kreeg daarvoor een verrekijker mee. Blijkbaar wist ik niet hoe je daarmee om moest gaan. Want ik herinner me dat ik slechts op één moment in een flits de zee heel dichtbij heb gezien. Scherp was ie niet, maar wel veel dichterbij dan je zou verwachten als je door de duinen sjouwde om op het strand te komen. Dat was zoiets wonderbaarlijks.

De tijd stond even stil

Toen mijn vader overleed, stond voor mij de tijd even stil. Dat staat ook op zijn overlijdensbericht. ‘So far so good’. Het bijzondere was dat mijn horloge op het tijdstip van zijn overlijden stil bleef staan. En wat bleek: het elektrische circuit was helemaal kapot. Ze hebben er een nieuwe in moeten zetten. Daar baalde de reparateur van, want hij had een prijsopgave gedaan van een veel kleinere reparatie. De tijd stond dus echt even stil.

2020: site bijgesteld

Omdat ik het zelf steeds leuker vond om mijn projecten te documenteren, ging mijn site een beetje uit de hand lopen. Een ellenlange pagina ‘Persoonlijke ontdekkingstocht’ vol met mijn eigen dingen. En dan ook nog veel te lang. Ik heb nu mijn eigen dingen ondergebracht in de pagina ‘Een greep…’ en per onderwerp een nieuwe pagina gemaakt. Je kunt dus gerichter zoeken naar iets dat je interessant vindt, zonder alles langs te moeten lopen. Pfft.

Ik denk dat alles nu meer in balans is. Ben benieuwd naar de reacties.

Ik wist het wel: oefenen helpt niet echt!

Altijd wordt gezegd dat talent 90% zweet is en 10% aangeboren talent. Ik heb dat altijd een ongeloofwaardige aanname gevonden. Nou moet ik er wel bij zeggen dat ik nog steeds denk dat Rembrandt de Nachtwacht in een keer op het doek heeft gezet zonder voorstudie. Dat is natuurlijk weer een beetje dom, maar toch! Oefening helpt, maar ook weer niet heel erg. Schwaab heeft het in zijn nieuwe boek ‘Ons creatieve brein’ helemaal uitgezocht. Dit las ik erover in de Volkskrant van afgelopen week:

oefenen

Leica tentoonstelling In Hamburg

100 jaar Leica. Dat is een reis naar Hamburg waard! Nooit geweten dat Leica een samentrekking is van Leitz-Wetzlar en camera. Nix niet een meneer of mevrouw Leica, nee het was Oskar Barnack, werkzaam bij Leitz in Wetzlar die de Leica uitvond. Wil je meer lezen over de relatie Tan en Leica, klik HIER en lees het bericht over de Leica.

In Hamburg prachtige foto’s. De onovertroffen zwart-wit foto’s van Henri Cartier-Bresson. Deze twee komen bij mij iedere keer weer regelrecht binnen. (slechte kopieën, sorry).

Schermafbeelding 2014-12-22 om 10.20.22

die blik van dat jochie, onovertroffen. Uit de Parijse serie

Schermafbeelding 2014-12-22 om 10.22.38

Dat je een moment zo fantastisch weet te vangen. Parijs 1932

Oud zijn tussen kunst en kitsch

Al ruim een jaar geleden ben ik onder het menu “over mij” een blog gestart met observaties over oud zijn zonder er enige bekendheid aan te geven. Toch zou het leuk zijn als daar wat reacties op kwamen, maar dat is ook een beetje eng. Want wil ik dat wel? Laat ik nog maar even blijven kijken wat er gebeurt.